Spomenici Srbije
Sajt ''spomenici srbije'' još uvek dopunjavamo
Zavod za zaštitu i naučno proučavanje spomenika kulture Narodne Republike Srbije osnovan je 25. juna 1947. godine. Prvo sedište Zavoda bio je Konak kneginje Ljubice, a prvi direktor Milorad Panić-Surep.
Naziv ustanove promenjen je 1960. godine u Republički zavod za zaštitu spomenika kulture, a 1971. godine pripojen mu je Jugoslovenski institut za zaštitu spomenika kulture. Osnivanjem i početkom rada Zavoda za zaštitu spomenika kulture počela je da se razvija organizovana briga oko čuvanja, proučavanja, valorizacije, prezentacije i sveukupne afirmacije spomenika kulture. Nedugo po osnivanju centralne razvija se i mreža ustanova zaštite na teritoriji Srbije. Novoosnovani zavodi su preuzeli staranje o spomenicima na svojim područjima, a Republički zavod je nastavio da radi na najznačajnijim spomenicima srpske kulturne baštine u zemlji i inostranstvu.
Nakon osnivanja, već po donošenju prvih rešenja o stavljanju jednog broja spomenika kulture pod zaštitu države, ukazala se potreba da se dokumentacija o istraživanjima i preduzetim radovima na spomenicima vodi prema određenom sistemu koji danas podrazumeva složenu celinu opšte, tehničke i foto dokumentacije. Stvaranje ove vrste dokumentacije o nepokretnim kulturnim dobrim od izuzetnog značaja, nepokretnim kulturnim dobrima sa Liste svetske kulturne i prirodne baštine UNESKO-a, kao i svim nepokretnim kulturnim dobrim na kojima ova ustanova obavlja složene poslove zaštite jeste važno polje rada Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture.
Centralni registar nepokretnih kulturnih dobara Republike Srbije, koji prema vrstama obuhvata spomenike kulture, arheološka nalazišta, znamenita mesta i prostorne kulturno-istorijske celine, vodi se u Republičkom zavodu za zaštitu spomenika kulture od 1981. godine. Ovakav oblik Centralnog registra uspostavljen je nakon donošenja Zakona o zaštiti kulturnih dobara iz 1977. godine, kojim je nastala podela nepokretnih kulturnih dobara na četiri vrste. Istim zakonom, prvi put je u sistem pravne zaštite uvedena kategorizacija kulturnih dobara, koja su u zavisnosti od značaja razvrstana na kulturna dobra, kulturna dobra od velikog značaja i kulturna dobra od izuzetnog značaja.
zvanična prezentacija zavoda (www.heritage.gov.rs)
Republički zavod za zaštitu spomenika kulture
Zavod za zaštitu i naučno proučavanje spomenika kulture Narodne Republike Srbije osnovan je 25. juna 1947. godine. Prvo sedište Zavoda bio je Konak kneginje Ljubice, a prvi direktor Milorad Panić-Surep.Naziv ustanove promenjen je 1960. godine u Republički zavod za zaštitu spomenika kulture, a 1971. godine pripojen mu je Jugoslovenski institut za zaštitu spomenika kulture. Osnivanjem i početkom rada Zavoda za zaštitu spomenika kulture počela je da se razvija organizovana briga oko čuvanja, proučavanja, valorizacije, prezentacije i sveukupne afirmacije spomenika kulture. Nedugo po osnivanju centralne razvija se i mreža ustanova zaštite na teritoriji Srbije. Novoosnovani zavodi su preuzeli staranje o spomenicima na svojim područjima, a Republički zavod je nastavio da radi na najznačajnijim spomenicima srpske kulturne baštine u zemlji i inostranstvu.
Nakon osnivanja, već po donošenju prvih rešenja o stavljanju jednog broja spomenika kulture pod zaštitu države, ukazala se potreba da se dokumentacija o istraživanjima i preduzetim radovima na spomenicima vodi prema određenom sistemu koji danas podrazumeva složenu celinu opšte, tehničke i foto dokumentacije. Stvaranje ove vrste dokumentacije o nepokretnim kulturnim dobrim od izuzetnog značaja, nepokretnim kulturnim dobrima sa Liste svetske kulturne i prirodne baštine UNESKO-a, kao i svim nepokretnim kulturnim dobrim na kojima ova ustanova obavlja složene poslove zaštite jeste važno polje rada Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture.
Centralni registar nepokretnih kulturnih dobara Republike Srbije, koji prema vrstama obuhvata spomenike kulture, arheološka nalazišta, znamenita mesta i prostorne kulturno-istorijske celine, vodi se u Republičkom zavodu za zaštitu spomenika kulture od 1981. godine. Ovakav oblik Centralnog registra uspostavljen je nakon donošenja Zakona o zaštiti kulturnih dobara iz 1977. godine, kojim je nastala podela nepokretnih kulturnih dobara na četiri vrste. Istim zakonom, prvi put je u sistem pravne zaštite uvedena kategorizacija kulturnih dobara, koja su u zavisnosti od značaja razvrstana na kulturna dobra, kulturna dobra od velikog značaja i kulturna dobra od izuzetnog značaja.
zvanična prezentacija zavoda (www.heritage.gov.rs)